Milan Vikalo, 90-godišnji logoraš iz Jasenovca, sa samo šest godina preživeo je užase u logoru smrti zajedno sa starijim bratom i rodbinom. Sa brojnim mališanima, spasila ga je Diana Budisavljević. Rodom iz sela Dizdarlije u opštini Bosanska Dubica, mirne penzionerske dane provodi u Kikindi. U svom domu ugostio je gradonačelnika Kikinde, Mladena Bogdana, želeći da prenese svoja iskustva onima koji danas kroje budućnost.
Rodom iz sela Dizdarlije u opštini Bosanska Dubica, sa starijim bratom Boškom i sedamnaest članova šire porodice, među kojima su bili žene i deca, 90-godišnji Milan Vikalo je u koncentracioni logor Jasenovac odveden kao šestogodišnjak. Sećanja na preživljene strahote i patnje u Drugom svetskom ratu nisu izbledeli ni posle više od 8 decenija.
Ustaše su zarobljenike odveli u selo Mirkovac, gde su ih uveli u lokalnu školu, koja im je služila kao štab. Starijeg brata Boška sreo je u Bosanskoj Dubici, a potom su pod ustaškom prinudom pešačili do stravičnog logora smrti Jasenovac, koji je formirala Nezavisna Država Hrvatska.
Kada se činilo da nade više nema, u mrak Jasenovca kročila je žena koja je rešila da prkosi zlu. Izvukla je Milana i hiljade druge dece iz sigurnog zagrljaja smrti. Bila je to Diana Budisavljević.
Iz logora Jasenovac, deca su odvožena kamionima u Hrvatsku da bi služila tamošnjem stanovništvu za besplatan rad u domaćinstvima. Nisu svi išli u istom pravcu, a kamion u kojem je bio Milan Vikalo kretao se prema Slavoniji i Bjelovaru.
Od pokatoličavanja i prinudnog rada po kućama u Hrvatskoj, Milana je sa brojnom rodbinom spasao otac koji je imao novac i veze među lokalnim stanovništvom.
Kolonizacijom, nakon Drugog svetskog rata, Milan je početkom 1946. godine sa roditeljima i bratom stigao u banatsko selo Nove Kozarce kraj Kikinde, kao desetogodišnjak. Vratio se u Bosnu 1960. godine gde se oženio i službovao. Strah je ratnih devedesetih ponovo pokucao na Milanova vrata. Ovoga puta od porodičnog stana, garaže i automobila koje su pogodile granate septembra 1995. godine. Srećom, niko tom prilikom nije povređen. Zbog ćerke i unuka, 2018. godine, sa sada pokojnom suprugom, ponovo se nastanio u Kikindi. Lepu reč i razumevanje dobio je od gradonačelnika Mladena Bogdana.
Iako u poznim godinama, Milan Vikalo je i dalje vitalan i duhom prisutan. Mirne penzionerske dane provodi uz pisanje pesama, od kojih je jednu posvetio i predsedniku Srbije Aleksandru Vučiću. Njegova potreba da piše o državi i ljudima koji je vode nije samo hobi, već dužnost čoveka koji zna kolika je cena slobode i mira.
